Jonah Kompleksi kısaca başarma, büyüme ve kazanma korkusudur. Bu korkunun asıl nedeni bu başarı / büyüme / kazanma ardından gelecek sorumluluğu alma kaygısıdır.
Bu, bir işi yapabilme kapasiteniz olmasına rağmen, o işi ertemele, o işten kaçma ve hatta kendinizi kasıtlı olarak sabote etmek şeklinde de ortaya çıkabilir. Mesela sabaha önemli ve size seviye atlatacak bir iş toplantınız varken kendinizi sabahın üçüne kadar birçok şeyle meşgul edip ayakta kalmak gibi.
Hemen her psikolojik engelin ardında olduğu gibi Jonah Kompleksinin temelinde de kaygı var. Fakat burada evrimsel bir korku da var : eğer başarılı olursam, kendimi gerçekleştirirsem, yani sürüden öne çıkarsam diğerleri tarafından dışlanacağım korkusu. Bu korku nedeniyle insanlar kendilerini sürekli ortalamaya çekmeye meyillidir.
İstanbul merkezli psikolog Nevzat SARAYCIKLI kanalında bu önemli konuyu ele almış.
Mahmut abi artık üniversiteli oldum.
Benim gibi bir sürü arkadaş vardır.
Bizlere kariyer,eğitim vs. tavsiyeler verdiğin bir yazı yazar mısın?
O yazının altına da üniveriteli bir çok insan tavsiye verir bence güzel olabilir.
if you cant handle stress you cant handle success
Islandım kardeş.
Mahmut Abi merhaba Kendimle alakalı bir sıkıntım var uzun zamandır çözemiyorum. Normalde başarılı ve zeki olduğumu söyler herkes ama zeki olduğuma katılmıyorum.Muhtemelen orta seviye sayılacak bir yerdeyim.Neyse konumuz bu değil.Sıkıntım şu bende consistency baya eksik önceleri çabalarımda sprint atarak son mesafeleri geçebiliyordum ama zamanla bunun yetersiz kaldığını fark etmeye başladım. Sürekli her gün aynı şey üzerine çalışmak bana aptalca bir şey gibi geliyor.Sürekli aynı şey üzerine çalışınca kendimi gerizekalı ve yetersiz biriymiş gibi hissediyorum.Kendimden tiksiniyorum.2 aylık bir işi son 1 haftaya sıkıştıran insan tipiyim yani ama o son hafta gerekirse günde 18 saat çalışabilirim.Tabi verim alt üst. İş ahlakım çok… Read more »
Mahmut Abi bu konuda diyecek bir şey yok mu ?
Ben sana teşhisi koyayım, üstteki bilader. Mahmut abi bana zeki de lütfen demiş. Yazıyı okuduğun zaman buram buram aşağılık kompleksi kokuyor. Aslında olay şu, üstteki çocuk sıradan bir çocuk. Çevresindekiler de kendisinin aynısı. İttirince başarılı olduğunu sanıyor ancak değil.