Başarıyorsun ama yetmiyor. Hata yapıyorsun, kendine kızıyorsun. Sürekli geride kaldığını ve kaybettiğin zamanı telafi etmen gerektiğini düşünüyorsun. Peki ya sorun başarısız olman değil, zihninin yaşadıklarına yüklediği anlamlarsa?
Bu yayında başarısızlık korkusu, mükemmeliyetçilik, sabırsızlık ve sürekli kendini kanıtlama ihtiyacının arkasındaki ortak psikolojik mekanizmayı konuşuyoruz.
Kadınlara yürümeden duramıyorum. Bundan nasıl kurtulacağım?
Mesajlarıma ve buluşma tekliflerime geç dönen kızı ilişkiye nasıl çekerim?
Kıza maddi hem manevi destek oluyorum ama sonuç yok. Bu durumdan nasıl çıkacağım?
Buluşma uygulamasından tanıştığım kız buluşma teklifime neden çok erken dedi?
İlk buluşma çok iyiydi, ikinci buluşmayı neden reddetti?
Benim iradem yok. Yapmam gerekenleri biliyorum ama yapmıyorum. İş aramam lazım, ders çalışmam lazım, spora gitmem lazım. Hayatımda bir şeylerin değişmesi lazım. Fakat elim sürekli telefona gidiyor. Bilgisayarı kapatamıyorum. Bir video daha, bir bölüm daha, bir maç daha derken gün bitiyor. Telefon bağımlılığı, sosyal medya bağımlılığı ve sürekli ekran kaydırma alışkanlığı motivasyonunu nasıl etkiliyor? Neden hiçbir şeyden keyif alamıyor, odaklanamıyor ve yapman gerekenleri erteliyorsun?
Sürekli kendinizi geliştiriyor ama bir türlü yeterli hissedemiyor musunuz? Daha fazla başarı, para ve verimlilik arayışı bazen asıl sorunlarınızdan kaçmanın bir yoluna dönüşebilir.
Bu yayında Dr. K’nın değerlendirmelerinden yola çıkarak kendini geliştirme takıntısını, başarıyla değerini kanıtlama ihtiyacını ve hayatı kaçırma korkusunu konuşuyoruz. Hayatınızı geliştirmeye çalışırken yaşamayı erteliyor olabilir misiniz?
“Mahmut Abi merhaba. 1 aydır bir kızla sevgiliyiz. Kızın eski sevgilisi kızı rahatsız ediyor. Sürekli ulaşmaya çalışıyor.
Bu durumda ne yapmam lazım? Kız iyi bir kız ama bu durum beni çok rahatsız ediyor.”
Daha 2-3 gün önce bir arkadaş buna benzer bir soru sormuştu. Sevgilinin eski sevgilisi konusunda benim tavsiyem şu:
“Sevgilinizin eski sevgilisi hala bir şekilde hayatındaysa, bu sevgilinizin suçu olmasa bile, ilişkiyi bitirin, daha doğrusu ilişkiye hiç başlamayın.”
2-3 gün önce soran arkadaşın durumunda tehdit vardı ve kızın da kalmaya değecek bir kız olmadığını yazmıştı. Ben tehdit olmasa da, kız değecek biri olsa da ilişkiye başlamayın, başladıysanız bitirin diyorum.
Sevgilinizin eski sevgilisinin hayatında olması demek ne demek? Bir bilemedin iki kere ulaştı ve sonra vazgeçti gibi bir şeyden bahsetmiyorum. Aslında o bile gereksiz. Ama daha düzenli bir geri dön iletişimi (direkt geri dön demese bile) gibi bir şeyden bahsediyorum.
Kızın eski sevgilisinin aynı iş yerinde, mahallede ya da arkadaş grubunda olması, samimiyetleri yoksa istisna. Kızın “biz moderniz, Aykut artık benim arkadaşım” genişliği istisna değil.
Eğer 5-6 ay içinde kız her yöne gidebilir ihtimalini kaldıramiyorsaniz, kendinize en az 4-6 aydır yalnız olan bir kız bulun.
Bu sitede rebound ilişki ile ilgili yazımız var. Ayrıca bazı erkeklerin korkulu rüyası alfa dul yazımız da var. O yazıda, eski sevgilisi hayatında olmasa da kafasında olan kadınların bazı ortak davranış kalıplarından bahsediyoruz.
Twitter’da “erkekler asla evlenmeyin” diye tavsiye veren erkekleri sıklıkla görüyorum. Çoğu, aşağıdaki genç gibi evlilik eve tam zamanlı gündelikçi ve düzenli seks içinmiş gibi konuşuyor.
MGTOW akımını 2000’lerin başından beridir biliyorum. Bu işin öncüleri genellikle 40’lı yaşlarında olan ve boşanmış – çocuklu erkeklerdi. O zaman bu adamlarla ilgili yapılan temel eleştiri şuydu:
“Siz evlenip çocuk yapmışsınız, size bunu söylemek kolay. Kendi hayat başarısızlıklarınıza bakarak, bunları yapmamış adamları bunlardan mahrum bırakacak fikirler yayıyorsunuz.”
Ben o zamanlar bekardım ve o zaman bile bu eleştiriye katılıyordum. Ama o abiler doğru da konuşsalar, yanlış da konuşsalar, en azından ne hakkında konuştuklarını az çok biliyorlardı. Şimdi ise bu mesajı ne hakkında konuştuklarını pek bilmeyen, konuştukları şeyi hiç deneyimlememiş 20’lik hatta 30’luk gençler yayıyorlar.
Arkadaşlar, evlilik çocuk yetiştirmek için yuva kurmaktır. Evlenmek zorunda değilsiniz ama evlenmediginiz zaman hayatınızdan tamamen çıkan asıl şey çocuk, evin temizliği, çay kahve değil. Seks de değil. Bunların hepsini parayla kiralarsınız zaten.
Bu arada evlilik öncelikle çocuk yapmak içindir dediğimde de bunu yanlış anlayan çok insan çıkıyor. Evlilik çocuk yapmak ve yetiştirmek için eve tam zamanlı kadın almak da değil. Eş bağı, yoldaş olacak bir eş de önemli. Ama ben evlilik çocuk için derken imzadan bahsediyorum. Çocuk yoksa o bağ, devletin resmi evlilik kurumu olmadan da sağlanır, evlenmeye gerek yok.
Aslına bakarsanız 40’ından sonra hayatınıza yoldaş arasanız onu da bulursunuz. Ama çocuk zor. Asıl soru şu:
“40’ından sonra 40 sene çocuksuz, son 20 senesi torunsuz hayat nasıl olacak?”
Bu soruya kendiniz cevap verin bana yazmanıza ya da tercihinizi savunmanıza gerek yok. Bu soruyu iyi sorup cevaplarsanız sizin kendi tercihiniz.
Sadece şunu söyleyeyim. Bu soruya ‘bak şu şu büyük adam çocuksuz” cevabı verip kendinizi kandırmayın. Siz %99 ihtimalle ne o büyük adamsınız ne de olacaksınız.
%90 ihtimalle de gerçekten çocuk istemeyen azınlıktan da değilsiniz. Benc bu oran daha az ama %10 oranını bu konuda kitabı olan bir araştırmacıdan duymuştum, şimdi o yayını bulamadım. İnsanların %10 kadarı gerçekten çocuk istemez ve çocuk yapmasalar pişman da olmazlar diyordu.
Bu arada bu konuda boşanma oranlarını bahane eden çok insan var. Boşanma oranları artıyor. Daha da kötüsü, b tipi kişilik bozukluğu olan kadın oranı da artıyor (berbat evlilikleri ve boşanmaları körükleyen itici güç bu tip kadınlar).
Ama oranlar biraz bağlamdan çıkarılarak kullanılıyor. Örneğin %50 boşanma oranı ABD’den alınma, çok daha düşük olmasa da muhtemelen Türkiye’de daha düşüktür. İkincisi bu rakamın ne olduğu da belli değil. İnternette gördüğüm çoğu rakam, boşanma hızı yani X senesinde evlenen çift sayısına oranla boşanan çift oranı. Türkiye’yi bilmem ama ABD’de bu oranı daha çok 50 yaş sonrası çocuklar büyüdükten sonraki boşanmalar körüklüyor, çoğunuzun korktuğu genç boşanmalar değil.
Ayrıca bu boşanmaların önemli bir kısmı biz erkeklerin aldatması nedeniyle oluyor. Bakın çoğu demedim, matematik bilmiyorsanız gelip yorumlara “ama kadınlar daha suçlu” falan yazmayın.
Kadınlar aldatmıyor demiyorum ama karınızı aldatmazsanız, (kumar oynamazsanız, bir baltaya sap olursanız, vs) kendi kontrol edebileceğiniz bir faktörü iyileştirerek boşanma riskinden bir %10-15 düşürürsünüz mesela.
Fakat konu o değil. Asıl konu, evlilikte huzurun ve evlilik ömrünün eş seçimine, sizin kendi kişiliğinize yani kontrol edebileceğiniz faktörlere önemli ölçüde bağlı olması. Düzgün bir insan olursanız ve doğru bir insan seçerseniz, evlilikte huzur ve evlilik ömrü garanti değil ama kötü bir evlilik ve boşanma ihtimaliniz öyle %30-50 de değil.
Bu konuda birkaç yazım ve yayınım var, onlara da bakmanızı tavsiye ederim.
Bu arada aklıma geldi. Geçenlerde bir komedyenin skecini izledim. Adam “boşanma oranlarının %50 olduğunu okudum. Bu korkunç bir rakam. Düşünsenize, evliliklerin %50’si hiç bitmiyor, hep aynı insan aynı insan” 😀
Bugün bunu konuşacağız. Ama doğrudan, “Şunu yapın, bunu yapın, kadınlar sizi arzulasın,” diye başlamayacağız. Önce arzuyu neyin söndürdüğüne bakacağız. Çünkü bir şeyi neyin oluşturduğunu anlamanın yollarından biri, onu hangi davranışların ortadan kaldırdığını görmektir.
Bazı erkekler, ilişkide kendilerini daha çok sevdirmenin yolunun daha fazla ulaşılabilir olmak, daha fazla uyum sağlamak, karşı tarafı hiçbir zaman üzmemek olduğunu düşünüyorlar. Sonra bir bakıyorlar, bütün bunları yaptıkları hâlde ilişkideki çekim azalmış. Üstelik sadece kadının kendilerine duyduğu arzu azalmamış; kendilerine duydukları saygı da azalmış.
Burada anlatacaklarımın her şeyi kapsadığı iddiasında değilim. Ama önce şu davranışlara bir bakalım. Bunların hangileri sizde var? Hangilerini geçmişte yaptınız? Hangilerini hâlâ yapıyorsunuz?
Birinci mesele: Sınırsız ulaşılabilirlik.
Bazı erkeklerin ilişki dışında doğru düzgün bir sosyal çevresi yok. Sağlam arkadaşlıkları yok. Kendi uğraşları yok. Böyle olunca da şöyle düşünüyorlar: “Ben bu kadına kendime ve zamanıma sınırsız erişim verirsem, beni daha çok ister.”
Yani kadın ne zaman isterse oradasınız. Ne zaman görüşmek isterse müsaitsiniz. Sizin programınızın bir önemi yok. Zaten çoğu zaman bağımsız bir programınız da yok.
Bu, başlangıçta güzel gelebilir. Bir süre hoşunuza da gidebilir. Ama zaman içinde aşırı rahatlık, rehavet, sıradanlaşma devreye girer. Siz ondan sıkılabilirsiniz, o sizden sıkılabilir. Fakat burada arzuyu azaltan asıl şey, sürekli beraber olmanızdan daha derin bir mesele.
Sizin sınırsız ulaşılabilir olmanız, ilişki dışında bir hayatınız olduğu algısını ortadan kaldırıyor.
Bu adamın bir amacı var mı? Peşinden gittiği bir şey var mı? İlgilendiği konular, tutkuları, arkadaşları, hobileri var mı? Yoksa bütün dünyası benim etrafımda mı dönüyor?
Bir erkeğin hayatında kadından başka şeylerin de bulunması çekimin bir parçasıdır. İlişkinin dışında kendisini besleyen, tatmin eden, anlam bulduğu alanların bulunması.
Kadınların romantik hikâyelerinde arzulanan erkek tiplerine bakarsanız, sık sık aynı temayı görürsünüz: Biraz ehlileştirmeye çalıştığı, bütünüyle avucunun içine alamadığı bir erkek. Biraz vahşi, biraz kendi bildiği gibi olan bir taraf.
Hani şu klişe vardır ya: Kadın, kendisine iyi davranan kötü çocuğu ister. Erkek de herkesin yanında uslu olan ama onunla baş başayken başka bir tarafını gösteren kadını ister. Bunu bütün kadınlara ve erkeklere uygulanacak bir kanun diye almayın; burada anlatılmak istenen, çekimin içindeki o farklılık ve gerilim.
Siz sürekli hazırda bekliyorsanız, kendi hayatını yaşayan bir erkek olduğunuz hissi kaybolur. Hayatınızın başka alanlarında da doyum bulduğunuz görülmez. Sanki bütün ihtiyaçlarınızı tek bir ilişkiden karşılamaya çalışıyorsunuzdur.
Dolayısıyla kendi kendinize bakın: Benim bu ilişkinin dışında bir hayatım var mı? Yoksa bütün zamanımı, bütün ilgimi, bütün varlığımı kadının kullanımına mı açtım?
İkinci mesele: İç dünyanızın tamamen onun nasıl hissettiğine bağlı olması.
Kadın üzüldüğünde siz dağılıyorsunuz. Hayal kırıklığı yaşadığında siz çöküyorsunuz. Öfkelendiğinde korkuyorsunuz. Onun duyguları karşısında kendi duruşunuzu kaybediyorsunuz.
Bu, ilişkide ciddi bir güç dengesizliği oluşturabilir. Aynı zamanda çekimi de azaltabilir.
Erkek kadının duygularından korktuğunda, kadın sadece öfkelenmiyor ya da ona içerlemiyor. Bazen kendisi de güvensiz hissediyor. Çünkü kendi duygularıyla erkeği yönetebildiğini, onun duruşunu kolayca bozabildiğini görüyor.
Kadın bir şeye kızıyor, siz hemen çözülüyorsunuz. Hemen özür. Hemen geri adım. “Tamam, haklısın, arkadaşlarla dışarı çıkmıyorum.” Daha ortada sakin sakin konuşulmuş bir mesele bile yok. Siz, onun duygusunu gördüğünüz anda kendi kararınızı çöpe atıyorsunuz.
Bu sürekli yaşandığında, karşı tarafta şöyle bir his oluşabilir: “Benim duygularımı bile taşıyamıyor. Benim üzülmemle, öfkelenmemle baş edemiyor.” Kadın kendisini size fazla geliyormuş gibi hissedebilir. Bu da içerlemeye, hayal kırıklığına, uzaklaşmaya dönüşebilir.
Şimdi burayı yanlış anlamayın. “Kadını dinlemeyin, nasıl hissettiğini umursamayın,” demiyorum. Duygusal zekânız olmasın, empati kurmayın, odun gibi durun demiyorum.
Bir insanın ne hissettiğini anlamaya çalışmakla o insanın duygularından korkmak farklı şeyler.
Burada konuştuğumuz, kadının öfkelenmesinden, üzülmesinden, hayal kırıklığı yaşamasından o kadar korkmanız ki bütün davranışlarınızı onu hiçbir zaman rahatsız etmeyecek şekilde düzenlemeniz.
İşte insanları memnun etmeye çalışan erkeklerin, şu meşhur iyi çocukların yaptığı şey bu. Sürekli kendilerini değiştiriyorlar. Sürekli şu soruyu soruyorlar: “Senin olmamı istediğin erkek nasıl olabilirim?”
Oysa sormanız gereken soru şu: “Ben nasıl bir erkek olmak istiyorum? Benim saygı duyacağım erkek kim? Ben o erkek olayım; sonra bakalım sen o erkeği seviyor musun?”
Bunlar çok farklı iki yaşam biçimi.
Birinde sürekli karşı tarafın yüzüne bakıp şekil değiştiriyorsunuz. Bir bukalemun gibi. O ne istiyorsa ona dönüşmeye çalışıyorsunuz.
Çünkü sevildiğinizi düşündüğünüz koşul şu oluyor: Onun ihtiyaç duyduğu şekilde davrandığım sürece seviliyorum. Onun istediği kişi olduğum sürece sorun yok.
Peki siz neredesiniz? Sizin karakteriniz, sizin istekleriniz, sizin duruşunuz nerede?
Üçüncü mesele: Sürekli dikkatinizin dağınık olması.
Birliktesiniz ama aslında orada değilsiniz. Oyun oynuyorsunuz. Bir yere çıkmışsınız, sürekli telefonunuza bakıyorsunuz. Kadın sizinle konuşuyor, siz başka şeylerle meşgulsünüz.
Hatta ortada telefon da olmayabilir. Bilgisayar da olmayabilir. Ama kafanızda bin tane başka konu var. Kadın karşınızda bir şey anlatıyor, siz zihninizde Roma İmparatorluğu’nun çöküşünü inceliyorsunuz. Napolyon’un savaşlarını düşünüyorsunuz. Bedenen oradasınız, zihnen başka bir kıtadasınız.
Sizin dikkatinizin, varlığınızın bir kısmı sürekli başka yere çekiliyor.
Oysa ilişkide verebileceğiniz güçlü şeylerden biri, gerçekten orada bulunmanızdır. Karşınızdaki insanı duymanız. Ne düşündüğüne, ne yaşadığına, ne istediğine, nasıl hissettiğine dikkat etmeniz.
Kadın sizinle beraberken sizin de onunla olmanızı ister. Sadece aynı koltukta oturmanızı değil; dikkatinizin de orada olmasını.
Siz sürekli başka şeyler düşünüyorsanız, o eksikliği hisseder. Sizin bir parçanızın orada olmadığını hisseder. Bu durum ilişkide farklı şekillerde ortaya çıkabilir ama altında aynı şey vardır: Berabersiniz, fakat tam olarak beraber değilsiniz.
Az önce ilişki dışında hayatınız olsun dedik. Burada da beraber geçirdiğiniz zamanın içinde gerçekten bulunmanızdan bahsediyoruz. İkisi de gerekli.
Dördüncü mesele: Biriktirdiğiniz içerlemenin davranışlarınıza sızması.
İlişkide birtakım şeylere kızmışsınız. İçerlemişsiniz. Hayal kırıklığı birikmiş. Ama bunu açıkça konuşmak yerine davranışlarınızın arasından sızdırıyorsunuz.
Mesela cinsel isteklerinizin sıklığı farklı. Siz daha fazla yakınlık istiyorsunuz, o sizin kadar istemiyor. Buna içerliyorsunuz.
Ya da bir sürü şeye evet dediniz. İçlerinden bazılarına aslında hayır demeniz gerekiyordu. İstemediğiniz hâlde kabul ettiniz. Sonra da kendi söylediğiniz evetlerin öfkesini kadından çıkarmaya başladınız.
Bakın, siz evet dediniz. Fakat içinizde sanki size zorla yaptırılmış gibi bir hesap tutuyorsunuz.
Bu içerleme sonra nasıl dışarı çıkıyor? Pasif agresif davranışlarla. İğnelemelerle. Suratsızlıkla. Sürekli şikâyet etmekle. Eleştirmekle. Karşı tarafın her davranışında kusur bulmakla.
Hatta bazı erkekler, şikâyet ederek ya da eleştirerek daha fazla cinsel yakınlık elde etmeye çalışıyor. Sizce bu davranışın çekici bir tarafı var mı?
Burada kendinize biraz sert ama işe yarayan bir soru sorun: Siz kadın olsanız, sizinle birlikte olmak ister miydiniz? Sizinle sevişmek ister miydiniz?
Sürekli söylenen, iğneleyen, kızgınlığını dolaylı yollardan çıkaran, her şeyde kusur bulan bir adamla yakınlık kurmak ister miydiniz?
Ya da karşınızdakiyle hiçbir gerçek bağ kurmayan, sürekli kopuk duran bir adamla?
Bu soruyu, “Kadının istediği kılığa gireyim,” diye sormuyorsunuz. Kendinize dürüstçe bakmak için soruyorsunuz. Ben nasıl bir erkeğim? Davranışlarıma ben saygı duyuyor muyum? Olmak istediğim adama uygun mu davranıyorum?
Şimdi bu dört maddeyi düşünün. Hangisinde kendinizi gördünüz? Hangisini sık yapıyorsunuz? Hangi davranış şu an ilişkinizin içinde var?
Bunu kendinizi dövmek için yapmayın. “Ben zaten işe yaramazın tekiyim,” demek için kullanmayın. Kendinizi utandırmak, yargılamak için yeni malzeme toplamıyorsunuz.
Yapacağınız şey, davranışı fark etmek. Sorumluluğunu almak. “Tamam, değiştirmem gereken davranış bu,” diyebilmek.
Arzulanan bir erkek olmanın adımları
Peki, arzulanan bir erkek olmak için asıl çalışma nerede başlıyor?
İlk olarak, kendinizin saygı duyacağı şekilde yaşamaya başlayacaksınız.
İyi bir erkek olduğunuzun, iyi bir sevgili ya da eş olduğunuzun onayını sürekli dışarıdan almaya çalışmayı bırakacaksınız. Kendi kendinize soracaksınız: “Ben bu dünyada nasıl bir erkek olarak yaşamak istiyorum? Nasıl davranmak istiyorum?”
Sonra da buna uygun davrandığınızda kendi emeğinizi kendiniz teslim edeceksiniz.
Bakın, burası önemli. Erkeklerin bir kısmı ilk adımı atıyor ama ikinci adımı atlamış oluyor.
Disiplinli davranıyor. Yapması gerektiğini düşündüğü şeyleri yapıyor. Olmak istediği adam gibi davranmaya çalışıyor. Fakat içeride hâlâ bir beklenti var: “Hadi, biri bunu görsün. Hadi, kadın bunu fark etsin. Hadi, bana doğru yaptığımı söylesin.”
Yani davranışınız değişmiş ama onay ihtiyacınızın adresi değişmemiş.
Yine dışarıya bakıyorsunuz. “Gördün mü, ben bugün ne kadar iyi davrandım? Ne kadar doğru yaptım?” Kadının bunu söylemesini bekliyorsunuz.
Oysa kendinize saygı geliştirecekseniz, yaptığınız şeyi sizin de görmeniz gerekiyor.
Zor bir konuşmayı ertelemeden yaptınız mı? Söz verdiğiniz gibi spora gittiniz mi? Düzgün beslendiniz mi? Paranızı yönetirken, birikim yaparken sorumlu davrandınız mı? Olabileceğinizi bildiğiniz ve olmak istediğiniz erkek gibi hareket ettiniz mi?
O zaman bunu kendinize söyleyin: “Bugün yapacağım dediğim şeyi yaptım. Bunun için kendime saygı duyuyorum.”
Bu kadar basit bir şeyden bahsediyorum. Kendinizi dünyanın en müthiş adamı ilan etmekten değil. Somut bir davranışın hakkını teslim etmekten.
“Bugün şu üç işi yaptım. Kendimle gurur duyuyorum.” “Beş gündür düzenli olarak oturup nefes çalışmamı yapıyorum. Kendi verdiğim sözü tutuyorum.”
Kendi emeğinizi siz görmüyorsanız, bir noktada o boşluğu başkasına doldurtmaya çalışacaksınız. Kadının sizi takdir etmesini sağlamak için birtakım dolaylı davranışlara gireceksiniz. Zaten yapmak istediğiniz, doğru bulduğunuz şeyi yapmanın ödülünü ondan almaya çalışacaksınız.
Bu nedenle içinizde bir mekanizma oluşturmanız gerekiyor: Kendi davranışınızı görmek, değerlendirmek ve hak ettiğinde takdir etmek.
Burada size yardımcı olabilecek şeylerden biri, olmak istediğiniz erkeğin net bir resmini çıkarmak.
Nasıl bir erkek olmak istiyorsunuz? Daha disiplinli mi? Daha formda mı? Sağlıklı beslenen biri mi? Kendisine ve başkalarına saygılı biri mi? Sınırlarını ifade edebilen, bir standardı olan, hoşlanmadığı şeyi söyleyebilen biri mi? İhtiyaçlarını ve isteklerini açıkça dile getirebilen biri mi?
Bunu olabildiğince ayrıntılı yazın. “Benim olabileceğimi bildiğim adam bu.”
Sonra o tariften hareket ederek yaşamaya başlayın. Davranışınızı ona göre düzenleyin. Ve bunu yaptığınızda kendinizin farkında olun, kendinize hakkınızı verin.
Yazmanızın sebebi de elinizde bir ölçü olması. “Ben böyle davranmak istiyorum. Ben bu adama dönüşüyorum. Benim potansiyelimdeki adam bu.”
İlk mesele bu: Kendinize saygı duyacağınız şekilde yaşayın ve bunu yaptığınızda takdirin tamamını dışarıdan beklemeyin.
İkinci mesele: Biraz ehlileştirilemez olun.
Hayırınıza sahip çıkın.
İnsanları memnun etmeye alışmış erkekler için burası zor olacak. İyi çocuk için zor olacak. Çünkü sizin alışkanlığınız hayır demekten kaçmak. Hayır dediğinizde birisi rahatsız olacak, birisi üzülecek, birisi sizden hoşlanmayacak diye korkuyorsunuz.
Ama ilişkide zaman zaman şöyle bir süreç yaşanır: Partneriniz, bazen bilerek bazen farkında bile olmadan, sizi kendi kafasındaki erkeğe dönüştürmeye çalışır. Şuranızı düzeltmek ister, buranızı değiştirmek ister. Sizi biraz kendisinin uygun bulduğu biçime sokmaya çalışır.
İlişkinin önemli sınavlarından biri de şudur: Siz kim olduğunuzu saklamadan, varlığınız için özür dilemeden, kendinizden utanmadan orada bulunabilecek misiniz? Kendinizde sevdiğiniz tarafların karşı tarafça ezilmesine izin vermeyecek misiniz?
Evli bir çifti ele alalım. Adamın mizah anlayışı eşininkinden çok daha açık saçık, daha kaba saba. Eşinin yapmayacağı şakaları yapıyor. Eşi de zaman zaman bundan rahatsız olup bu tarafını biraz törpülemeye çalışıyor.
O da bunu sevgiyle, şakayla, oyunbaz bir şekilde hatırlatıyor: “Beni değiştiremezsin. Bu tarafımı tamamen ortadan kaldıramazsın.”
Adamın eşi bu tarafını da sevip kabul etmeye başlıyor. Bazen bir şaka yapıyor, kadın gülümseyerek, “Ah, yine başladın,” der gibi karşılık veriyor. Bu farklılık, aralarında bir yakınlığın parçası oluyor.
Adam sırf eşi hoşlanmıyor diye kendini tamamen başka bir kalıba soksaydı, içinde ona karşı içerleme biriktirecekti.”
Tabii adam bunu sürekli karısını kızdırmak, sinir uçlarına basmak ya da onu kışkırtmak için yapmıyor. Ölçüyü kaçırmıyor. Kendisinde doğal olarak bulunan bir tarafını bütünüyle ortadan kaldırmıyor.
Buradaki örneği alın, kendi hayatınıza bakın. Sizin kendinizde sevdiğiniz ama sırf birisi istemiyor diye kafese koyduğunuz bir tarafınız var mı?
İçinizde biraz dizginlenmeyen, biraz daha içgüdüsel, biraz daha vahşi bir taraf olabilir. Biraz hayvan, biraz canavar bir taraf olabilir. Bunu bir benzetme olarak düşünün: Bütünüyle yontulup etkisiz hâle getirilmemiş, kendisine ait bir gücü olan tarafınız.
Kadınların okuduğu romantik ve erotik kurgu kitaplarına bakın. Bu hikâyelerde erkekler sık sık biraz tehlikeli, biraz keskin, biraz ele avuca sığmaz özelliklere sahipler. Bazen karakter gerçekten fantastik bir canavar bile oluyor. Bazen de sadece karakterinin içinde o kenar, o sertlik bulunuyor.
Siz bütün köşeleri törpülenmiş bir erkek olduğunuzda, mesele sadece kadının size duyduğu arzunun azalması değil. Kendi kapasitenizin de altında yaşamaya başlıyorsunuz. Çünkü kendinize ait bütün keskin tarafları ortadan kaldırmışsınız.
Hatta sürekli meditasyon yapan bir keşişin bile taviz vermediği bir tarafı olabilir. Adam diyor ki: “Ben bu sabah oturup meditasyonumu yapacağım.” Siz ne söylerseniz söyleyin, onu yapacak. Çünkü bu onun disiplini, onun yönü, onun bağlı olduğu şey.
Yani buradaki keskinlik illa kavga çıkarmakla ilgili değil. Kendi duruşunuzun bulunmasıyla ilgili.
Sizin de ilişkinin içinde var olmaya devam eden, tamamen ehlileştirilmemiş bir tarafınız olsun. İlişkiye girince kendinizi bütünüyle kafese koymayın.
Çünkü bunu yaptığınızda sevgi devam edebilir. Ama aradaki o çekim, o cinsel gerilim, o farklılıktan doğan enerji azalabilir.
Üçüncü mesele: Sonuç beklentisine bağlanmamış arzu.
Beklentisiz arzu, yani arzunuzun mutlaka bir sonuç vermesini beklememek.
Ne demek bu? Partnerinizi arzuluyorsunuz. Bedeninizde cinsel bir enerji hissediyorsunuz. Onu çekici buluyorsunuz. Bu arzuyu ona gösteriyorsunuz ama bunun mutlaka seksle sonuçlanması gerekmiyor.
Erkeklerin birçoğunda cinsel istek kendiliğinden ve hızlı biçimde ortaya çıkabiliyor. Kadını duştan çıkarken görüyorsunuz, bir anda arzunuz uyanıyor. Bir kıyafet giymiş oluyor, bir anda etkileniyorsunuz. O yazlık elbiseyi giyiyor, sizin kafada ampul yanıyor.
Sonra ne oluyor? Arzu uyanıyor, harekete geçiyorsunuz ve bir sonuç istiyorsunuz.
Şimdi bu ilişkinin içinde sürekli böyle yaşanırsa, kadın sizin arzunuzu her hissettiğinde arkasında bir beklenti olduğunu da hissetmeye başlayabilir.
“Beni istiyor; demek ki şimdi seks bekliyor.” “Bana böyle yaklaşıyorsa bunun devamında bir şey istiyor.” “Bu temasın mutlaka bir yere varması gerekiyor.”
Zaman içinde sizin arzunuzun yanında bir yük de hissetmeye başlayabilir. Çünkü her yakınlaşma sanki yerine getirilmesi gereken bir beklentiye dönüşüşüyor.
Böyle olunca seks, kişinin özgürce seçtiği ve kendiliğinden gelişen bir şey olmaktan çıkıp bir görev gibi hissedilebilir. Bu da arzuyu azaltabilir.
İlişkinizde kendiliğinden yakınlaşmanın azaldığını hissediyorsanız, bu noktaya bakabilirsiniz. “Her şeyin suçlusu sizsiniz,” demiyorum. Sizin değiştirebileceğiniz bir yaklaşım anlatıyorum.
Peki nasıl yapacaksınız?
Partnerinizi görüyorsunuz, hoşunuza gidiyor. İçinizden, “Çok güzel görünüyor,” diyorsunuz. Onu istediğinizi hissediyorsunuz. Bunu hemen çözülmesi gereken bir meseleye çevirmeden, o hissin sizde bulunmasına izin veriyorsunuz.
Bakışınızdan görebilir. Yaklaşımınızdan hissedebilir. Karşılıklı olarak istediğiniz bir anda yanınıza çekip öpebilirsiniz. Sarılabilirsiniz. Sizin onu çekici bulduğunuzu, arzuladığınızı hissetsin.
Fakat bu hissin içinde, “Şimdi mutlaka seks yapmamız gerekiyor,” baskısı olmasın.
“Seni istiyorum,” duygusu var. “Bunu şimdi gerçekleştirmek zorundayız,” beklentisi yok.
Elbette bazen o anki güçlü arzu, iki tarafın da istediği tutkulu bir yakınlaşmaya dönüşebilir ve bu çekici bir şey. Fakat demeye çalıştığım, arzuyu her seferinde anında bir sonuca bağlama alışkanlığını, evli / sevgilisi olan bir abazan tavrını gevşetmeniz gerektiği.
Günde bir kez, partnerinize duyduğunuz çekimi fark etmeyi ve o çekimi hiçbir şey olması gerekmeksizin ona hissettirmeyi deneyin. Sonra nasıl karşılık verdiğine bakın.
Kadınların birçoğunda da uyarılma, bir yakınlığa, bir temasa, bir ortama karşılık olarak gelişebiliyor. Yani sizin arzunuzu hissediyor, aranızdaki etkileşime karşılık veriyor.
Bu yaklaşım bazı çiftlerde şöyle bir değişim oluşturuyor: Kadının zihninde yeniden bir merak oluşmaya başlıyor. “Acaba ne zaman yakınlaşacağız? Ne zaman olacak?”
Sürekli aynı takvim, aynı beklenti, aynı otomatik süreç yerine arada yeniden bir alan açılıyor.
“Çarşamba akşamı oldu, yapacak mıyız?” “Yatmadan önce yapmamız gerekmiyor mu?” “Benim canım istedi, şimdi olması lazım.”
Arzunun her defasında böyle bir taleple gelmesi gerekmiyor.
Bazen yakınlaşmaya dönüşür, bazen dönüşmez. Ama arzunuzu gösterebilirsiniz. Zaman içinde karşı taraf sizin arzunuza daha rahat güvenebilir; çünkü o arzunun kendisine otomatik olarak bir mecburiyet yüklemediğini görür.
Yalnız buranın ruhunu kaçırmayın. Adı beklentisiz arzu. İçinizden, “Ben şimdi beklentisizmiş gibi davranayım da sonunda istediğimi alayım,” diye hesap tutarsanız, yine aynı beklentiyi başka bir yoldan taşımış olursunuz.
Dördüncü ve son mesele: Kadının duygularıyla kendi değerinizi birbirinden ayırın.
Onun nasıl hissettiğini, sizin sevgili ya da koca olarak nasıl bir performans gösterdiğinizle ve kim olduğunuzla tek bir şey hâline getirmeyin.
Birçok erkek bunu birbirine dolamış durumda.
“Kadın mutluysa ben iyi bir kocayım.” “Bana kızdıysa ben yanlış bir şey yapmış olmalıyım.” “Üzgünse bunu benim düzeltmem gerekiyor.” “Hayal kırıklığı yaşadıysa benim bir eksiğim var.”
Ve sonra şuraya geliyor: “Bu duyguyu düzeltemezsem, bu mesele çözülmezse, bu benim hakkımda kötü bir şey söylüyor.”
Sizin benlik algınız kadının ruh hâline bağlanmış oluyor.
Burada bir mesafe oluşturmanız gerekiyor. Olanı görebileceğiniz bir alan.
“Şu an üzgün. Tamam. Bu, benim kötü bir sevgili olduğum anlamına gelmiyor.” “Şu an kızgın. Bu, benim kötü bir erkek ya da berbat bir koca olduğumu tek başına göstermiyor.”
Mesela bir şeyi unuttunuz, kadın da hayal kırıklığına uğradı. Tamam, bir şeyi unuttunuz. Unutmanızın sorumluluğunu alabilirsiniz. Ama buradan, “Ben korkunç bir insanım,” sonucuna atlamanız gerekmiyor.
Bu ayrımı yapabildiğinizde hayır demeye de alan açılıyor. İhtiyaçlarınızı söyleyebiliyorsunuz. İsteklerinizi, arzularınızı ifade edebiliyorsunuz. Sırf onun duygusal tepkisinden korktuğunuz için bunları sürekli küçültmüyorsunuz.
Kendi değerinizi, ihtiyaçlarınızı, isteklerinizi, kim olduğunuzu karşı tarafın o anki hissinden ayırıyorsunuz.
O nedenle kendinize ilk soracağınız sorulardan biri şu olsun: Ben nasıl bir erkek olduğuma, ilişkide ne kadar iyi olduğuma, onun nasıl hissettiğine bakarak mı karar veriyorum?
O mutluysa kendimden memnunum. O mutsuzsa kendimden utanıyorum. O gülerse rahatlıyorum. O surat asarsa bütün iç dünyam çöküyor.
Sizde bu varsa, çalışmaya başlayacağınız yer burası olabilir.
“Ben ihtiyacımı söyleyeceğim. Bunu duymak onu biraz rahatsız edebilir ama yine de söyleyeceğim.” “Cumartesi akşamı o iş davetine gitmek istemiyorum. Bu konuda konuşacağım. Biraz hayal kırıklığı yaşayabilir ama benim de öncelik vermem gereken şeyler var.”
Böyle böyle bir alan oluşturuyorsunuz. Hem onun bir duygu yaşamasına hem kendinizin bir birey olarak var olmasına yer açıyorsunuz.
Sonuç
Bugün konuştuklarımız, ilişkide arzuyu güçlendirmeye yardımcı olabilecek temel noktalar. Elbette daha çok şey eklenebilir. Ama şimdilik sizin bunlardan hangisine ihtiyacınız var, ona bakın.
Sizce ilişkinizde arzuyu artıran ne oldu? Bugün anlatılanlardan hangisi size en fazla dokundu? Daha önemlisi, hangisini uygulayacaksınız?
İlişki bitti. Size zarar verdiğini biliyorsunuz. Yaşadığınız yalanları, aşağılanmayı, bir gün yakınlık gösterip ertesi gün sizi yok saymasını hatırlıyorsunuz. Buna rağmen kafanızın içinde aynı konuşmaları tekrar tekrar yapıyorsunuz.
“Acaba hata mı yaptım?”
“Şurada başka türlü davransaydım sonuç değişir miydi?”
“Beni sevdiğini söyleyen insan bunları nasıl yaptı?”
Önce şunu anlamanız lazım: Bir insanı düşünmeden duramamanız, onun hayatınızın aşkı olduğunu göstermez. Ayrılmanın kötü bir olay ya da yanlış karar olduğunu da göstermez.
Size zarar veren bir ilişkiden çıktıktan sonra zihninizin ilişkiye takılı kalması, yasla ve yaşadıklarınızı henüz işleyememiş olmanızla ilgili. İlişkiden çıkmanıza rağmen yaşananların etkisinin henüz bitmemiş olması ile ilgili.
Kafanızdaki tekrar, geri dönmeniz gerektiği anlamına gelmiyor
Aynı olayları, soruları ve konuşmaları zihninizde durmadan döndürmeye ruminasyon deniyor.
Buradaki temel çatışma, eski sevgilinizin söylediği kişiyle size davranışlarıyla gösterdiği kişinin birbirini tutmaması.
Sizi sevdiğini söylüyor ama aşağılıyor. Yakınlık kuruyor, ardından küçümsüyor. Bir gün yanınızdan ayrılmak istemiyor, başka bir gün sizi terk etmekle tehdit ediyor.
Siz de bunları aynı insanın nasıl yaptığını anlamaya çalışıyorsunuz.
Üstelik ilişkinin içindeyken yaşadıklarınızı değerlendirecek alanınız olmayabilir. Sürekli bir sonraki kavgayı engellemeye, karşınızdakini sakinleştirmeye, çıkardığı yangını söndürmeye çalışıyorsanız, kendi duygularınıza ne zaman bakacaksınız?
İlişki bittikten sonra, o sırada işleyemediğiniz üzüntü ve şok önünüze geliyor.
Dolayısıyla zihninizin oraya dönmesini hemen “Onu hâlâ istiyorum” diye yorumlamayın. Yaşadıklarınızı anlamlandırmaya çalışıyor olmanızla, o insana geri dönmek istemeniz aynı şey değil.
Bu süreç genelde dört aşamalı ve bunlar geçilecek aşamalar. İçine yerleşip kimliğiniz hâline getireceğiniz yerler değil.
Birinci aşama: “Keşke biraz daha uğraşsaydım”
“Keşke daha sabırlı olsaydım.”
“Keşke o konuşmayı başka türlü yapsaydım.”
“Keşke onun geçmişte yaşadıklarını daha iyi anlasaydım.”
Burada ilişkinin iki tarafının sorumluluğunu da üstleniyorsunuz. Kendi söylediklerinizi ve yaptıklarınızı değerlendirmekle kalmıyor, onun size yaptıklarından da kendinizi sorumlu tutuyorsunuz.
Ama siz kendi davranışlarınızdan sorumlusunuz. Onun davranışlarından da o sorumlu.
Karşınızdaki insanın size zalimce davranmasını, sizin yeterince anlayışlı olamamış olmanızla açıklamak zorunda değilsiniz.
Bu aşamada zihniniz, ilişkinin bütün sırrını çözecek bir hata arıyor. Sanki o hatayı bulursanız her şey anlam kazanacak. Belki ilişki bile kurtulacak.
Eski sevgiliniz artık yanınızda değil ama onun yerine kendinizi suçlamaya devam ediyorsunuz. Kendi algınızdan şüphe ediyor, ortada sorumluluğunuz olmadığı yerde bile suçu üstleniyorsunuz.
Altındaki düşünce şu:
“Yeterince iyi olsaydım bunlar yaşanmazdı.”
Sevgiyi çocukken koşullu veya öngörülemez yaşadıysanız, başkasının duygularını yönetmeyi kendi göreviniz saymayı öğrenmiş olabilirsiniz. Böyle bir durumda kendinizi suçlamak, karşınızdaki kişinin sağlıklı bir yakınlık kuramadığını kabul etmekten daha güvenli gelebilir.
Peki burada ne yardımcı olur?
Öncelikle mesafe. Bu insanla iletişimi kesmelisiniz. Eğer aranızda küçük çocuk gibi bir bağ yoksa bu insana ulaşmayın ve onun size ulaşmasına izin vermeyin. Ortak küçük çocuklar varsa iletişimi çok sınırlı tutmalısınız ve çocuk hariç hiçbir konuda eski sevgiliniz ya da karınız ile muhatap olmayın.
İkincisi, ilişkinin duygusal karmaşasına kapılmamış insanların dışarıdan bakışını alın. Bu tarafsız bir arkadaşınız olabilir, terapist olabilir ya da ilişkiler konusunda tavsiye veren biri olabilir.
Üçüncü olarak da uzun süreli manipülasyon ile kirlenmiş yorumlarınızı somut olaylardan ayırın. “Ben onu kızdırdım” bir yorum. Ne söylediğiniz, onun ne yaptığı, ardından ne yaşandığı ise incelenebilecek olaylar.
Sürekli kendi ses tonunuzu, zamanlamanızı ve kelime seçiminizi didiklemek yerine davranış örüntüsüne bakın. YouTube’da sonsuza kadar “Narsistler neden böyle yapar?” videosu izlemek, yaşadığınız somut olayları değerlendirmenin yerine geçmiyor.
İkinci aşama: “Bir insan bunu nasıl yapar?”
Bir noktadan sonra yalnızca kendinizi suçlamayı bırakıyorsunuz. Bu defa şaşkınlık öne çıkıyor.
“Beni sevdiğini söyleyen biri bana bunu nasıl yaptı?”
“Başta beni göklere çıkaran insan nasıl bu kadar acımasız oldu?”
“Başka birine nasıl bu kadar çabuk geçti?”
Zihniniz, birlikte olduğunuzu sandığınız insanla gerçekten karşılaştığınız davranışları uzlaştırmaya çalışıyor.
Burada kaybettiğiniz yalnızca ilişki değil. O insan hakkında inandıklarınızı, ilişkinin ne olduğuna dair düşüncenizi de kaybediyorsunuz. Aslına bakarsanız gerçekte hiç var olmamış, aşk bombardımanı manipülasyonu ile yaratılmış bir insan tasavvurunun yasını tutuyorsunuz.
Bu aşamada dönüp bakacağınız yer, verilen sözlerden ya da eski sevgilinizin sözleri değil gördüğünüz davranışlar.
Size ne söylediğini, kendini size nasıl anlattığını tamamen unutun. Onların büyük bir kısmı tamamen manipülasyondu. Önemli olan size nasıl davrandığı.
Bir diğer zor adım da sizi tamamen tatmin edecek bir açıklama bulma beklentisini bırakmak. Karşınızdaki insanı yeterince analiz ederseniz bütün çelişkilerin çözüleceğini sanabilirsiniz. Bu arayış, yüzlerce saat içerik tüketmeye dönüşebilir.
Ama onu çözmeye çalışırken kendi kaybınızla ilgilenmeyi erteliyor olabilirsiniz.
Aslında bütün bunlar, onun bir gün değişeceği beklentisine tutunmanızdan kaynaklanıyor. Empati, sorumluluk ve dürüstlük göstermeyen birinin bunları ileride göstereceği umuduyla kendi hayatınızı beklemeye almayın.
Bir de “Son bir kez konuşalım, içimde kalmasın” meselesi var.
Bu amaçla yeniden temas kurmak beklenen rahatlamayı asla sağlamadığı gibi, iyileşme sürecini yeniden başa sarıyor. Aradığınız açıklamayı, size zarar veren kişiden alamayacaksınız.
Üçüncü aşama: Öfke ve size yapılanı açıkça görmek
Sonra öfke geliyor.
Yalanlara, aşağılanmaya, ihanete kızıyorsunuz. Bir yandan da “Ben bunlara nasıl katlandım?” diye kendinize öfkeleniyorsunuz.
Bu öfke aslında sizin özsaygınızın geri geldiğine ve kişisel sınırlarınızın yeniden kurulduğuna işaret. Size öyle gelmeyebilir ama iyileşmekte olduğunuza işaret. Daha önce normalleştirdiğiniz davranışların kabul edilemez olduğunu görmeye başlamanız önemli bir adım.
Ama öfkeyi hayatınızın kalıcı merkezi hâline getirirseniz iyileşmeniz tamamlanmadan takılı kalırsınız. Sürekli öfkeli olmak, sürekli iyileşiyor olmak demek değil. Size yapılan haksızlığı açıkça görebilmek de tek başına yol aldığınız anlamına gelmiyor.
Yasla yüzleşmekten kaçındığınızda öfke, bitmeyen bir haksızlığa uğramışlık duygusuna dönüşebilir. Sonra bütün kimliğinizi size yapılanların üzerine kurabilirsiniz. Her konuşma oraya bağlanır. Her içerik aynı öfkeyi besler. İlişki bitmiştir ama hayatınızın merkezinde hâlâ o vardır.
İnternette toksik bir ilişki sonrası öfke aşamasında yıllardır takılı kalan ve muhtemelen de bu aşamadan çıkmadan yaşlanıp gidecek insanlara sık rastlıyoruz zira bu insanlar yorum olsun, tavsiye olsun diğer insanlara oranla çok daha yüksek içerik üretimine sahipler.
Burada yapılacak şey öfkeyi inkâr etmek değil. Yıkıcı davranışlara dökmeden hissetmek, uğradığınız haksızlığa adını koymak ve bütün kimliğinizi bunun çevresinde kurmamak.
Fiziksel faaliyetler de duygusal gerilimi boşaltmaya yardımcı olabilir.
İzlediğiniz içeriklere de bakın. Başlangıçta öfkenizi fark etmenizi sağlayan bir içerik, bir süre sonra sizi aynı yerde tutmaya başlayabilir. Her gün sizi yeniden kızdıran videolar izliyorsanız bunun size ne yaptığını sorgulayın.
Ve öfkenin altındaki üzüntüye dönün. Kaybettiğiniz ilişkiye, boşa çıkan beklentilere, yaşadığınız hayal kırıklığına. Videonun vurguladığı geçiş burada.
Dördüncü aşama: Hatırlamak ama içine yeniden düşmemek
İyileşmek, eski sevgilinizi bir daha hiç düşünmemek anlamına gelmiyor.
Düşündüğünüzde bütün gününüzün ve bedeninizin o düşüncenin etkisine girmemesi anlamına geliyor.
Bir olay aklınıza geliyor. “Bunu gerçekten yaşamışım” diyorsunuz. Belki hâlâ şaşırıyorsunuz. Ama ardından hayatınıza devam edebiliyorsunuz.
Zihninizde saatlerce süren bir tartışma başlamıyor. Kendinizi savunma, ona bir şey anlatma veya geçmişi bir kez daha çözme zorunluluğu hissetmiyorsunuz.
Bunun için büyük bir affetme töreni gerekmiyor. Eski sevgilinizin karşısına geçip bütün söyleyeceklerinizi söylediğiniz muhteşem bir final sahnesi de gerekmiyor. Eğer söylemek istediğiniz şeyler varsa bunu bir günlüğe veya terapiste söylemeniz çok daha faydalı.
Bu aşamada geçmişi hatırlayabiliyorsunuz ama sürekli açıklamak, haklı çıkarmak veya yeniden yaşamak zorunda kalmıyorsunuz. Hayatınızı da onu anlamaya ya da kurtarmaya çalışmanın çevresinde kurmayı bırakıyorsunuz.
Kendinize dönebildiğinizde şu soruya yer açılıyor: Bu davranışlar o dönemde bana neden katlanılabilir geliyordu? Bir daha bunları kabul edilebilir görmemek için neyi değiştirmem gerekiyor?
Anlamak yetmiyor, yaşama biçiminizin de değişmesi gerekiyor
Farkındalık tek başına yeterli değil. Duyguların işlenmesi ve davranışların değişmesi eşlik etmezse, öğrendiğiniz kavramlarla yeni düşünce döngüleri kurabilirsiniz. Bu defa aynı ilişkiyi daha fazla psikoloji terimi kullanarak düşünürsünüz.
İyileşmenin göstergesi, eski sevgilinizi ne kadar ayrıntılı açıkladığınız değil; onu ne kadar hayatınızdan çıkardığınız, geçmişin bugünün içine ne kadar az girdiği, sizden sonra gelen kişiyle kendinizi kıyaslamayı bırakmanız, duygusal enerjiniz yeniden size ve kendi hayatınıza çevirmeniz.
Toksik bir ilişkiden çıkamayan birçok insandan “abi her şeyin farkındayım” lafını çok duyuyorum. Alkolik de alkolün hayatını yok ettiğinin farkında ama alkolden kurtulma daha fazla farkındalık ile değil alkolü tamamen hayatından ve sonra da zihninden çıkararak oluyor.
İyileşme, beklediğinizden daha sessiz olabilir. Bir gün fark edersiniz: O ilişki artık hayatınızın merkezinde değil. Bunu ilan etmeniz gerekmez. Kendinizi daha iyi hissediyorsunuzdur ve gününüze devam edersiniz.
Günümüzde görüntülü iletişim ve mesajlaşma çok kolay olduğu için, birçok insan uzak mesafe ilişkisi denilen ve pek de ilişki olmayan bir ilişki türüne giriyor. Pek de ilişki olmayan bir ilişki türü diyorum çünkü bir ilişki yalnızca mesajlaşarak, görüntülü konuşarak ve ayda bir görüşerek bir ilişki olamaz. İlişki aynı zamanda sıklıkla tekrarlanması gereken fiziksel yakınlık, gerçek hayatta beraber yaşanan deneyimler gerektirir. Fiziksel yakınlık derken sadece seksten bahsetmiyorum. El ele yürümekten, sarılıp bir film izlemekten, bir masanın iki ucunda da olsa beraber yemek yemekten bahsediyorum.
Uzak mesafe ilişkisi geçici bir dönemse anlamlı olabilir. Kalıcı yaşam biçimine dönüştüğü anda ilişkiyi yavaş yavaş yemeye başlar.
Peki uzak mesafe ilişkisini, başka her şey iyi olsa bile yemeye başlayan süre nedir?
Bu konuda yıllardır forumlarda dönen ve bazı ilişkiler konusunda içerik üreten şahısların dile getirdiği ve benim de doğru bulduğum bir kural var:
Eğer uzak mesafe ilişkisi yaklaşık iki yıl içerisinde yakın mesafe ilişkisine dönüşmüyorsa, ilişkinin bitme ihtimali ciddi şekilde yükselir.
Hatta iki yılı görmesi bile şart değildir. İlk bir yıl geçmiştir, ikinci yıla girilmiştir ve hâlâ ufukta aynı şehirde yaşamak görünmüyordur. İlişki o noktadan itibaren bitmeye başlayabilir.
Uzak mesafe ilişkisini ayakta tutan şey sevginin büyüklüğünden çok, mesafenin biteceğine dair bilinçli ya da bilinçaltı bir inançtır. O beklenti ortadan kalktığında ilişki de çürümeye başlar.
Burada bir başka kural da şu: Uzak mesafe ilişkisi, 2 sene içerisinde bir arada olma beklentisinin bitmesi ile soğumaya başlarsa, paniğe kapılan tarafın birdenbire aynı şehre gelme planı ya da gelmesi ile bu soğuma durdurulamaz. Yani uzak mesafenin uzaması ile soğuma başladığında, artık genellikle çok geçtir.
Uzak mesafe ilişkisini sürdürmek zorunda değilsiniz ama bu ilişkiyi sürdürecekseniz yakın mesafeye geçmek ilişki kurtarma operasyonu değil, ilişkinin doğal ilerleyişi olmalıdır.
Benim tavsiyem, başından uzak mesafe başlayan ilişkilere hiç girmemeniz. Belki 2-3 ay sonra bir arada olacağınız uzak mesafe istisna olabilir. İkincisi eğer yakın mesafe ilişkiniz uzak mesafeye dönüştüyse ve bu uzak mesafe 1 seneden fazla sürecek ise, ayrılmayı ciddi ciddi düşünmeniz.
Fakat pratikte birçok insan uzak mesafe başlayan uzak mesafe ilişkilerine giriyor ve uzak mesafeye dönen ilişkilerini devam ettiriyor. Bu insanların en azından bahsettiğim geri sayım sayacını bilmeleri gerekiyor çünkü uzun süreli ilişkisi terk etmiş birçok erkeğin, bir yerden sonra bu işin böyle gelip böyle gideceğini sanmaya başladıklarını, eski sevgililerinin soğumadan çok önce başlayan şikayetlerini ciddiye almadıklarını ve ayrılık tokatı ile deliler gibi yakın mesafeye geçmeye çalıştıklarını görüyorum.
Uzak mesafe ilişkisi yaşayan biriyseniz, yaklaşık 2 sene uzunluğunda olan bu sürenin farkında olmanız önemli. Kendi hayatınızı feda edip yakın mesafeye geçin demiyorum. En azından bu tür bir sayaç olduğunu bilerek gafil avlanmayın diyorum.
Bitirmeden konuyla alakalı bir uyarı daha yapayım. Uzak mesafe ilişkilerinin, özellikle uzak mesafe olarak başlayıp devam eden ilişkilerinin en çok bittiği noktalardan biri de yakın mesafeye geçiş. Uzak mesafede çok iyi anlaşan iki insan aynı şehirde yaşamaya başladığında birbirlerine uygun olmadıklarını görebiliyorlar. Dolayısıyla yakın mesafeye geçişi pembe “mutlu son” hayalleri ile değil, ihtiyatla karşılayın.
Uzak mesafe ilişkisinin yakın mesafeye geçtiğinizde bitmesinin en büyük nedenlerinden birisi, uzak mesafe ilişkisinin bir çeşit tatil ilişkisi olması. Örneğin ayda bir buluştuğunuzda kendi gerçek hayatınızda değil, haftasonu başka bir şehre yaptığınız iki – üç günlük gezide buluşuyorsunuz. Sonra aynı şehirde işe gidip gelirken, yorgunken, hastayken ve günlük sorumluluklarla uğraşırken ilişki yaşamaya başladığınızda, uzaktan gayet yürüyen ilişki birdenbire çürümeye başlayabiliyor.
Uzak mesafe ilişkisinin yakın mesafeye geçtiğinizde bitmesinin en büyük nedenlerinden birisi de, uzak mesafenin gizlediği bazı uyumsuzlukların yakın mesafede kabak gibi ortaya çıkması. Günlük hayatını görmediğiniz için kötü huylarını, stres altındaki davranışlarını, para kullanımını, sosyal çevresini ve sıradan günlerde nasıl biri olduğunu yeterince test etmediğiniz biri ile 2 sene uzak mesafe yürüttükten sonra, 2 ay bile beraber yaşayamayabilirsiniz.
Soru #1: Dövmeli ve piercingli kıza neden kırmızı bayrak diyoruz?
Mahmut Abi selamün aleyküm. Uzun zamandandır site de bunları görüyorum ama hiç sormuyorum. Abi dövmeli ve piercingli kıza kırmızı bayrak diyoruz. Bunun nedeni tam olarak nedir ? Yani bilinçaltında bedenini sevmeyip oynadığı kendisiyle uğraştığı için mi ? Suça meyilli olması mı tam olarak sebepleri nedir ?
Dövmeden çok büyük dövmeler kişinin kişilik bozukluğu olduğuna, en öncelikli olarak uzun vadeli düşünemeyen ve dürtüsel biri olduğuna işaret. Bu tip insanlar içsel acılarını dövme, kendini kesme gibi ekstrem yöntemlerle dışa vururlar ki bu seviye içsel acı da ruhsal probleme işaret. Büyük dövmeler aynı zamanda kişilik bozukluğu olan insanların dışarıya tehlikeli biriyim benden kork işaretidir.
Bu arada aynı seviye dövme erkekte de kırmızı alarm ve kadınlara da bu adamlardan uzak durmalarını tavsiye ederim. B tipi kişilik bozukluğuna işaret. Kadınlarda daha çok borderline, erkeklerde antisosyal kişilik bozukluğu olarak çıkan bozuklukla daha doğrusu bu bozukluklara neden olan negatif kişilik özellikleri ile alakalı.
Nedir bunlar? Düşük dürtü kontrolü (low conscientiousness), yüksek negatif duygu yatkınlığı (high neuroticism) ve yüksek geçimsizlik / norm ve kural uyumsuzluğu (low agreeableness). Çok dövmeli bir erkek mesela yüksek geçimsizliğe sahip olmadığı için kriminal olmayabilir ama dürtü kontrolü ve yüksek negatif duygular nedeniyle ilişki yaşaması zor olabilir. Aynı şekilde yüksek negatif duygu yatkınlığı olan kadın dürtü kontrolü sayesinde borderline olmayabilir ama nevrotizm ve geçimsizlik nedeniyle ilişkide çok zor olabilir.
Büyük dövmelerin ne olduğu, nasıl kriminal erkek tipleri ile ilişkili olduğu tarihsel olarak bilinen bir şeydi. Şimdi bunun kadınlar tarafından da yapılıyor olması, dövmenin işaret ettiği şeyi değiştirmiyor.
İyi de abi millet moda diye yapıyor şeklinde itiraz eden olacaktır. Küçük dövmeler için bunu diyebiliriz ama büyük dövmeler öyle moda ile vücuda konulacak şeyler değiller.
Bu arada internette kudurmuş kadın düşmanı manosphere radikallerinin yazdığı “şurada şu şekil küçük dövme “ay mikildim”, şurada şu dövme “ay zencilerle hopladım” demek” tarzındaki fanteziler gerçek dışı.
“2. Soru: Bu crop giyme, piecing, dövme vs varsa o kız kesin arıza mıdır ? Yani kaçarı yol ondan uzak mı dur diyoruz.”
Hayatta kesinliği, dışarı çıkması mucize olacak kadar kaygılı adamlar ararlar. Bir şeyin tehlikeli olma ihtimali yüksek iken, “bu sefer farklı” diyecek kadar kendini kandırmaya meyilli kaybedenler ararlar. Kesin mi sorusunun kendisi saçma.
“3. De abi geçmişte bunlar varsa ama dövmelerini silmişse, piercing çıkarılmışssa. Daha uysal feminen tavır takılıyorsa bunlara rağmen ondan uzak mı durmalıyoz? Yani o kız geçmiş te çok şey yaşamıştır uzak mı dur dersin?” Belki değişmiştir belki değişmemiştir. Biri size sadece bu kızın sonradan eskiye dönme ihtimali yüksek diyebilir.
Soru #2: Kız arkadaşımın her ay gece kulübüne gitmesi beni rahatsız ediyor. Bu konuda ne yapmalıyım?
Kız arkadaşımla 3 aydır birlikteyiz. 22-23 yaşlarındayız. Güzel giden bir ilişkimiz var. Birbirimizi sevip mutlu ediyoruz, fakat bir sorun var. En az ayda bir kızkıza cluba gidiyolar, bundan rahatsız olduğumu biliyo, defalarca tartışmasını yaptık. Fakat biz böyle eğleniyoruz, kız kızayız zaten, bana karışma tribinde. Beni aldatmadığına, sadece eğlendiğine vs eminim. Ama yine de sevgilisi olan birinin bence cluba gitmesi hoş değil.
Normalde yapmam gereken bence kızı aşırı ciddiye almadan ilişkiye devam etmek, çünkü yeni kız bulmak vs uğraştırıcı şeyler.
Kızı aşırı ciddiye almadan ilişkiye devam etme sebebin yeni kız bulmanın uğraştırıcı olması ise, o kızı ciddiye almadan ilişkiye devam edemezsin.
Fakat yapmasını istemediğim bi şeyi yaptığı için de kendime özsaygım yok gibi hissediyorum. Siz olsanız ne yapardınız?(bu konu haricinde kızla herhangi bi sorunum yok, gayet ilgili ve beni seven iyi bi kız)
Öncelikle sevgilinizin bu kadar çok gece kulübüne gitmesi, onu sevgili materyali olmaktan çıkarır. Burada olay kızın dışarıya verdiği görüntü, kendini açtığı ortam. Bir kadın kendini bu ortama açmamalı.
Bu kızın iyi olması ve seni sevmesi, bu kızı sevgili materyali yapmaz. Benim tavsiyem “5-6 ay takılırız sonra zaten biter” kafasıyla casual olabilir ama bu 3 sene olmaz, 2 sene olmaz 1 sene bile olmaz. Bir de bunu yaparken kafan rahat değilse olmaz. Yani sözel olarak “kardeş kızı ciddiye almıyorum zaten gitsin” deyip için içini yiyecekse kızı bırak daha iyi.
Soru #3: Narsist kişilik bozukluğu olan ya da borderline kişilik bozukluğu olan kadından birini illaki seçecek olsaydık, kiminle ilişki daha mantıklı olurdu?
Hocam, narsist kişilik bozukluğu olan ya da borderline kişilik bozukluğu olan kadından birini illaki seçecek olsaydık, kiminle ilişki daha mantıklı olurdu? Karşıma problemsiz kadın çıkmıyor. Birini seçeceksem de borderline seçerim heralde bu yüzden sormak istedim.
Öncelikle piyasada herkesin karşısına daha çok problemli insan çıkar (kadınlar için de durum aynı). Çünkü problemsiz insanlar genellikle piyasada değillerdir. Ya uzun süreli ilişkidedir ya da kadınsa özellikle çok fazla insanla görüşmez. Problemli insanlar ilişkide dikiş tutturamadıklarından ve çok fazla insanla görüştüklerinden karşınıza daha çok çıkarlar.
Bu ne demek? Bu, eğer ilişki istiyorsanız, bir ilişkiye kadar karşınıza çıkacak 2-3 problemli kadına hayır demeniz demek. En azından problemli kadınla kısa süreli ilişkiden fazlasını yapmamanız demek.
Sorun şu: bazı erkekler, problemli kadınların aşk bombardımanı gibi aslen tuzak olan yıkama yağlama servislerine kapılacak kadar problemliler (mesela sevgiye ve ilgiye muhtaçlar). Bu muhtaçlıkları onları problemsiz kadınlara itici, problemli kadınlara ise çekici bir av yapıyor.
Sonuç olarak asıl senin gibi adamların her ikisinden de uzak durması, bundan sonra kadınsız yaşayıp ölecek olsam da böyle kadınlardan uzak duracağım diye yemin etmesi lazım. Çünkü bunlar hepimizin karşısına çıkan tuzaklar. Sağlıklı bir erkeğin senden farkı bunlara düşmemesi. O da bunlara düşse, karşısına problemsiz kadın çıkmaz.
Bu kadınlar, bu kadınlara düşmene neden olan muhtaçlığı besliyorlar. Beslediğin şeyi büyütürsün. Beslemeyi bıraktığın şey ölmeye başlar. Beslemeyi bırakmak tek başına çözüm olmayabilir ama mecburi ilk adımdır.
Soru #4: Kızı nextlememek için öpüşme yeter mi?
Mahmut Abi 5 buluşmada bir şey olmuyorsa bırakın derken kastettiğin şey, 5 buluşmaya kadar cinsellik olmaması durumu mu? Yoksa kızı nextlememek için öpüşme yeter mi?
Bahsettiğin şey şu: Eğer bir kızla buluşuyorsanız, kız sıcaksa 5 buluşmada, değilse 3 buluşmada bir şeyler olmuyorsa bırakın. Burada bir şeyler yerine cinsellik demek daha doğru.
Ama bahsettiğim sadece seks değil. Öpüşme veya sarılma da olur.
Bu kuralın amacı, erkeğin friendzone olmadan bir kıza yürüme, kadının ise seks yapılıp bırakılma korkularını dengelemek. Bir kadın bakire olmasa bile, sizinle 3-5 kere buluşmadan sizinle yatmayabilir. Bunun tam olarak arzuyla alakası yok, kendini korumak için dürtü kontrolü – arzu kontrolü ile alakası var. Bir kadının arzusunu kontrol edecek kadar olgun olması, arzusuz olduğu anlamına gelmez.
3 veya 5 rakamları da bu noktada devreye giriyor. Yani abi kadının arzusuz mu yoksa arzusunu kontrol eden biri mi olduğunu nereden anlayacağız? Kızın sıcaklığına göre 3-5 buluşmada bir şey olmuyorsa ne olduğunu anlarsınız.
Aslına bakarsanız, bir kadının romantik ve cinsel ilgisisini ilk 1-2 buluşmada görmeseniz bile 3- 5 buluşmada kabak gibi görebilirsiniz. Sıcak kadına 2 tane daha buluşma şansı vermeniz, o sıcaklığın 3 buluşmada yakınlaşma olmamasına rağmen kadına kredi sağlaması.
Ama 5 buluşmada da “emin değilim” ya da “sevgili gibiyiz” diyorsanız, olmadığına emin olabilirsin.
Biliyorum, bu tür olaylara sayı koymak bazen kurunun yanında yaşı da yakacak ama şunu unutmayın ki standart efendi erkek – beta erkek kafası zaten düşmemesi gereken friendzone’a hemen her zaman “abi dediğin genelde doğru ama bu sefer farklı” diye düşüyor.
Soru #5: Eski sevgili sizden sonra ilişki yaptıysa yada biriyle yattıysa sonradan geri dönerse kabul etmek nasıl olay?
Eski sevgili sizden sonra ilişki yaptıysa yada biriyle yattıysa sonradan geri dönerse kabul etmek nasıl olay? Benim midem kaldırmıyor.
Bir kadın sizden ayrıldıktan aylar sonra biriyle olduysa, bu onu sevgili olmayacak ya da yeniden sevgili olmayacak biri yapmaz. O nedenle yeniden alanı yargılamam. Ama çoğu erkek, bu gruba ben de dahilim, böyle bir durumda eski sevgiliyi geri almaz. Bazı durumlarda kimsenin suçlu ya da hatalı değildir ama biten biter.
Soru #6: Hiç ilişkim olmadı. Sizce ciddi bir ilişki mi yaşamalıyım yoksa takılmalı mıyım?
Merhaba hocam, 21 yaşındayım. Bu zamana kadar hiç sevgilim olmadı, sadece flörtlerim oldu. Pek sosyal biri de değildim. Üniversiteye yeni başlıyorum; sizce ciddi bir ilişki mi yaşamalıyım yoksa takılmalı mıyım?
Sen önce gerçek bir ilişki yaşa da ciddi mi, değil mi sonra düşün. Bence bunlar tesadüf sorular değiller. Anlamsızlar ama yoktan kaygı yaratmak zorunda kalan zihnin bu şekilde hükmü olmayan sorularla meşgul oluyor.